FEEST! EchtVerbonden bestaat 5 jaar!
zaterdag, 24-3-2012
Nieuw artikel
zondag, 4-3-2012
Er staat een nieuw artikel op de website: Seksualiteit in het licht van de Bijbel. Over de vraag: Is God tegen seks? En over een gouden bril... Klik hierboven op Artikelen!
Ook niet in Kapiolani?
vrijdag, 16-9-2011
'Er zijn dingen tussen ons waar jij nooit weet van zult hebben. Dingen die we niet kunnen vergeten.'
Als in de film The Great Gatsby echtgenoot Tom doorkrijgt wat er gaande is tussen zijn vrouw Daisy en haar minnaar Jay Gatsby, laat hij het er niet bij zitten. In aanwezigheid van een bedrukte Daisy gaat hij vol de strijd aan met zijn rivaal. Maar Jay laat zich niet zo makkelijk in een hoekje duwen en zegt recht in Toms gezicht: 'Daisy houdt niet van je. Ze heeft nooit van je gehouden. Ze houdt van mij.'
Daisy zwijgt, maar haar man geeft het niet op. Zonder een spoor van aarzeling spreekt hij Jay tegen: 'Daisy hield en houdt van me.' En zijn vrouw aankijkend vervolgt hij: 'Alleen weet ze soms niet wat ze doet. En bovendien houd ik ook van haar. Soms dwaal ik van het rechte pad en doe ik iets doms, maar ik kom altijd terug. En ik hou altijd van haar.'
Daisy raakt in de war bij de woorden van haar man en vooral onder zijn rustige, standvastige blik. 'Je bent walgelijk', is het enige wat ze uit kan brengen. Dan probeert Jay de situatie weer meester te worden. 'Vertel hem dat je nooit van hem gehouden hebt,' zegt hij, 'toe maar.' En Daisy aarzelt, maar gehoorzaamt: 'Ik heb nooit van hem gehouden.'
Dan volgt er een indrukwekkende scene! Na Daisy's woorden kijkt Tom haar aan en vraagt: 'Ook niet in Kapiolani?' 'Nee,' antwoordt Daisy stug. 'En die dag dat ik je droeg zodat je schoenen droog bleven?' Daisy houdt haar ogen neergeslagen en schudt van nee. 'En toen Pammy geboren werd?' Weer schudt Daisy haar hoofd, terwijl ze met een hand haar tranen wegveegt. 'Daisy?!' 'Alsjeblieft, niet doen!' smeekt ze hem dan.
Daisy breekt. Huilend roept ze tegen Jay: 'Je wilt teveel! Ik hield ooit wel van hem, maar ook van jou.' En terwijl deze waarheid langzaam tot Jay doordringt, geeft Tom hem de genadeklap: 'Er zijn dingen tussen ons waar jij nooit weet van zult hebben. Dingen die we niet kunnen vergeten.' Daisy verlaat haar man niet en met Gatsby loopt het kort daarna zeer ellendig af. Uiteindelijk is het een intens trieste film, maar voor deze ene scene zou ik hem vaker willen zien...
Vandaag, de 15de september, was de Dag van de Scheiding. En misschien loopt jullie huwelijk ook wel niet zo lekker de laatste tijd. Misschien hebben jullie, net als Tom en Daisy, ook domme dingen gezegd en gedaan. Je kunt het gevoel krijgen dat je meegezogen wordt in een negatieve spiraal. Dat je feitelijk maar één kant op kunt. Een kant die je nooit gewild hebt, maar die nu onontkoombaar schijnt. Uit elkaar gaan kan een oplossing lijken op het moment dat de problemen groter aanvoelen dan jijzelf.
Maar zo hoeft het niet te gaan! Geloof me: je kunt het tij nog keren. Je kunt nog altijd weerstand bieden aan die negatieve zuigkracht. Hoe? Met de kracht van de liefde die je onder het stof vandaan haalt. De liefde die er ooit was en nog steeds is, maar die je niet meer kon zien, omdat al die narigheid erop lag. Als je erin slaagt om die liefde weer even puur te zien, zoals ze is zonder die dikke laag van negativiteit en destructie, dan zou je zien dat het helemaal niet over hoeft te zijn tussen jullie tweeën. Want het ligt niet aan jullie relatie, het ligt ook niet aan het huwelijk en het ligt al helemaal niet aan de liefde. Het ligt alleen aan de manier waarop jullie ermee omgingen. En gelukkig maar, want daar is tenminste wat aan te doen!
Wat zou je ervan zeggen als we vandaag de Dag van de Investering noemden? Als je op zoek zou gaan naar wat jullie bindt in plaats van scheidt? En als je vanaf nu het positieve in elkaar ging benoemen in plaats van het negatieve?
Wat zijn die dingen tussen jullie, waar anderen geen weet van hebben? Welke dingen kunnen jullie niet vergeten, ook al is er daarna nog zoveel gebeurd? Wat voor lieve geheimpjes hebben jullie ooit samen gehad? Gefluisterd, gegiecheld, ge-sms't? Misschien moet je haar gewoon weer eens 'dragen', zodat ze weer kan voelen wat ze toen voor je voelde. En weet je wat? Ga gewoon binnenkort weer eens terug naar 'Kapiolani'! Je weet maar nooit wat je daar terugvindt!
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden
Sensualiteit
dinsdag, 7-6-2011
Sensualiteit en seksualiteit. Twee woorden die zo op elkaar lijken dat je ze makkelijk door elkaar haalt. Toch zijn het echt twee verschillende begrippen. Maar ze hebben wel veel met elkaar te maken.
Seksualiteit is een breed begrip. Het omvat eigenlijk álles wat verband houdt met het verschil tussen mannelijk en vrouwelijk. Man en vrouw zijn niet hetzelfde en juist dat verschil doortrekt ons hele bestaan. Daarom begrijpen we elkaar vaak niet, maar daarom voelen we ook die spannende aantrekkingskracht. Daarom reageren we vaak anders, maar daarom vullen we elkaar ook zo goed aan. Daarom verloopt een gesprek soms moeizaam, maar daarom is vrijen vaak ook zo lekker. Omdat we van top tot teen seksuele wezens zijn. Met huid en haar. En met hart en ziel.
Eén van de dingen die vrijen zo lekker kunnen maken, is onze sensualiteit. Dat is ook al zo'n veelomvattend woord. Kort gezegd gaat het over alles wat met de prikkeling van de zintuigen te maken heeft. Vandaar het synoniem 'zinnelijkheid', maar dat woord heeft in onze taal helaas een negatieve bijklank. Sensualiteit gaat over al onze lichamelijke sensaties. Alles wat we ervaren via onze ogen, oren, neus, mond en huid hoort erbij. Je zou het daarom eenvoudiger kunnen omschrijven als 'lichamelijke gevoeligheid'. En die gevoeligheid werkt ook nog eens naar twee kanten, want sensualiteit is aanstekelijk. Iemand anders kan immers weer heel gevoelig zijn voor de sensaties die jij – bewust of niet – bij hem of haar opwekt. Dit alles maakt sensualiteit een wezenlijk aspect van onze seksualiteit, maar het gaat er zeker niet volledig in op.
Als je graag wilt groeien op seksueel gebied is het belangrijk om je eigen sensualiteit te ontdekken en uit te bouwen. Maar dat klinkt nog steeds behoorlijk theoretisch en niet als iets wat je zomaar in je dagelijkse bestaan kunt inpassen. Toch is dat niet waar! Juist het 'gewone leven' is een prima omgeving om te oefenen in het opvangen en bewust worden van wat je zintuigen je willen vertellen. En het hoeven zeker niet persé seksuele sensaties te zijn. In feite is alles goed. Alles wat je helpt om lichamelijk gevoeliger te worden. En om op jouw beurt die ontvankelijkheid ook weer naar een ander uit te kunnen stralen.
Vandaag 10 niet-seksuele manieren om je sensualiteit te 'trainen':
- Ga naar een plek die jou inspireert: een bloemenwinkel, museum, een vlindertuin, een mooi gebouw... Geef je ogen goed de kost; drink alles in wat je ziet.
-
Trek iets zwarts aan: hoe staat dat? Lijk je iemand anders als je rood draagt? En wat doet geel met je?
-
Luister naar cd's, naar vogeltjes, naar het zingen van je kinderen, naar de regen en de wind.
-
Zing tijdens het ophangen van de was, tokkel op je gitaar, drum op het stuur van je auto. Maak muziek!
-
Ruik aan bloemen, aan fruit en groenten, aan boeken, aan was die buiten gedroogd is.
-
Doe je favoriete geurtje op: past het bij je?
-
Proef het verschil tussen de ene bonbon en de andere. En kun je belegen kaas van jonge onderscheiden? Of een Elstar van een Royal Gala appel?
-
Zet morgenmiddag zelfgemaakte cupcakes op tafel. (De ingrediënten zijn tegenwoordig overal te koop en ze kunnen bijna niet mislukken.)
-
Streel met je handen over verschillende stoffen, aai met je wang langs de haartjes van je jongste, doe een dutje in het gras.
-
Neem vanavond een warm bad en smeer je daarna in met een zachte lotion. Vergeet vooral je voeten niet!
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden
Klaar voor de zomer
dinsdag, 31-5-2011
Met de zomer in aantocht proberen veel vrouwen nog snel wat kilootjes kwijt te raken. Waar de winterkleding allerlei ongewenste rondingen nog vriendelijk verhulde, zijn zomerkleren immers genadelozer. Topjes, shirtjes, rokjes, bikini's: de zomer vraagt van ons dat we ons min of meer 'blootgeven'. En wie daar op grond van haar huidige figuur nog niet aan moet denken, is deze weken daarom wat strenger voor zichzelf. Nu even wat minder van alles, om straks juist meer te kunnen genieten, is het idee. En dus verwelkomen de sportscholen hun nieuwe leden met open armen. En dus schiet de omzet van afslankpillen, poeders en repen plotseling de lucht in.
Prima toch? Welke vrouw wil er nu níet op haar voordeligst uitzien? En iedereen weet inmiddels toch hoe ongezond overgewicht bovendien is!
Inderdaad. Dat is helemaal waar. Maar er zitten meer aspecten aan dit verhaal. Dit bijvoorbeeld:
'Dat dikke lijf van mij...' Ik hoor het haar nog zeggen, een jonge meid, net 20 misschien. Vrolijke lichtjes in haar ogen, altijd goed verzorgd en modieus gekleed. Daarom verraste haar opmerking mij misschien ook zo. Ik ontken heus niet dat een maatje minder haar goed zou staan. Maar ik schrok vooral van de manier waarop ze het zei. Van haar achteloosheid, alsof het de normaalste zaak van de wereld is om zo over je lichaam te praten. Ze bezeerde zichzelf, maar leek van de pijn niets te voelen. Hoe diep zit die dan weggestopt?
Maar tegelijk moest ik ook eerlijk zijn. Want wat die jonge meid gewoon hardop uitsprak, zeg ik in stilte ook zo vaak tegen mijzelf. In mijn gedachten vel ik moeiteloos een snoeihard oordeel over mijn lichaam: zwaarder dan ik wil, ronder dan ik mooi vind, dus afgekeurd! Niet geschikt voor de leuke kleren en lingerie die ik zie hangen, ongeschikt voor het zwembad of het strand en op de foto? Liever niet!
Dat
is erg. Ik besef dat zelf maar al te goed. Want ik weet ook de
uitwerking van zulke gedachten. En hoe ver ze kunnen gaan als ik niet
uitkijk:
Niet de moeite waard om goed voor te zorgen...
Niet
geschikt om van te houden...
Waarom vertel ik dit zo openlijk? Omdat ik zeker weet dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. En omdat ik bang ben dat de naderende zomer, met de schijnbaar bijbehorende lijnpogingen en weegschaalmomenten, bij veel vrouwen weer een hoop nare gevoelens los zal maken. Want wat als de kilo's er toch niet zo makkelijk af vliegen als die pillendokters beloven? Wat als je buik toch niet zo strak wordt als op die foto van de sportschool? Ben je dan niet klaar voor het nieuwe seizoen? Mag je dan straks niet genieten van vakantie en mooi weer? En moet je jezelf dan maar blijven verstoppen met de boodschap: houd maar niet van mij (want dat doe ik zelf eigenlijk ook niet)?
Afgelopen maandag liep ik de vloer te vegen toen dit soort vragen weer eens door mijn hoofd spookten. Maar dit keer viel mijn antwoord anders uit. Want met een schok besefte ik dat ik toch beter zou moeten weten. Zondag had ik in de kerk immers weer gehoord hoeveel God van mij houdt. En dat zijn liefde voor mij onvoorwaardelijk is. Dus onafhankelijk van mijn gevoel voor Hem, mijn prestaties of mijn uiterlijk. Met de bezem in mijn hand drong het opeens regelrecht tot me door: dat is dus ook de manier waarop ik van mezelf mag houden! Onvoorwaardelijk. Dus niet afhankelijk van de mate waarin ik geloof, mijn successen of mijn goede daden. Maar dus ook niet pas als ik mijn streefgewicht bereikt heb, of als ik dat ene leuke rokje weer aan kan. Ik leef nú. En nú is het de tijd om mijzelf te aanvaarden en lief te (laten) hebben. Laat de zomer dus maar komen; ik ben er al helemaal klaar voor!
Herken
je je eigen onzekerheden in die van mij?
Laten
we dan samen uit onze schaduw stappen en in Gods zon gaan staan!
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden
Máxima (Pareltje 9)
dinsdag, 17-5-2011
Prinses Máxima is vandaag 40 jaar geworden. Koninklijke Hoogheid: van harte gefeliciteerd! Een prachtige leeftijd om te mogen bereiken. En bijbels gezien een betekenisvol getal. Mijn Bijbelse Encyclopedie concludeert op basis van een groot aantal bijbelteksten dat men de indruk krijgt 'dat een periode van 40 dagen c.q. jaren steeds de inleiding vormt op een belangrijk gebeuren daarna. Het getal 40 duidt dan de voorbereiding aan.' Reden genoeg om deze mijlpaal niet alleen vol vreugde en dankbaarheid, maar ook vol verwachting te vieren.
Nederland is blij met zijn toekomstige koningin. Ze geniet een bijzonder grote populariteit en die is welverdiend. Toen ze 10 jaar geleden naar ons koude, kleine landje kwam veroverde ze in een mum van tijd ons aller hart met haar charmante verschijning, haar innemende lach en haar verbluffend vlotte beheersing van de Nederlandse taal. Maar vooral: met haar klaarblijkelijke liefde voor onze kroonprins, Willem-Alexander. Wie herinnert zich niet de beelden van het stralende paar op de dag dat zij hun verloving bekendmaakten? En wie glimlacht niet nog altijd bij de herinnering aan haar uitspraak dat Willem-Alexander met zijn uitspraak over de Argentijnse dictator Videla wel 'een beetje dom' was geweest?
Met die – inmiddels gevleugeld geworden – woorden deed Máxima iets heel bijzonders. Ze liet heel Nederland een ijzersterk staaltje zien van de kracht die er van de liefde uit kan gaan. Willem-Alexander had een behoorlijke fout gemaakt door zich sterk relativerend, ja bijna schouderophalend uit te laten over de wandaden van Videla. Hij had daarmee kwaad bloed gezet; het werd hem door velen flink kwalijk genomen. Máxima liet duidelijk merken dat ook zij van zijn woorden afstand nam. Maar tegelijkertijd liet ze op een onnavolgbare manier zien dat ze daarmee geen afstand van hemzelf nam. Ze bleef vierkant achter hem staan en vergaf hem. Vele Nederlanders volgden daarna haar voorbeeld en streken met hun hand over het hart.
'Het moment dat ik van een verliefde man een man werd die wist dat wij echt voor elkaar waren gemaakt, was het moment waarop Máxima mij op mijn tekortkomingen ging wijzen.' zei Willem-Alexander zelf onlangs tegen Job Cohen, toen die als gastredacteur het echtpaar interviewde voor het tijdschrift Margriet. Hij weet dat hij zich gelukkig mag prijzen met de vrouw die hij gekregen heeft: 'Ze vult mij aan. Daardoor word ik als individu sterker, maar komen we er ook samen als stel sterker uit.'
De nu 40-jarige Argentijnse is een echte schoonheid om te zien, met een sprankelende natuur en een warm hart, niet alleen voor haar geliefden, maar ook voor mensen die noodlijdend zijn. Met haar aan zijn zijde is Willem-Alexander zelf ook geliefder geworden bij het volk en lijkt hij bovendien meer toegerust voor de taak die hem in de toekomst wacht. En zware taak, waar niemand hem om zal benijden. Maar zijn vrouw belooft dat ze hem zal bijstaan als hij koning wordt. Als ze dat blijft doen zoals ze dat nu doet zal ze een grote zegen voor hem zijn!
Wij Nederlanders houden van sprookjes. Maar gelóven we er ook in? Nee, daar zijn we, gelukkig, toch te nuchter voor. Toen Willem-Alexander en Máxima trouwden vergaten we dat heel eventjes, maar al snel begrepen we: ook dit is geen sprookjeshuwelijk. Ook deze man en vrouw hebben zo hun nukken en eigenaardigheden. Ook zij hebben een volle agenda en ook hun kinderen zijn af en toe brutaal of irritant. Ze hebben een hooggeplaatste positie, maar zijn tegelijk ook van vlees en bloed, net als wij allemaal. Maar hun huwelijk mag dan geen sprookje zijn: er gaat wel degelijk iets van uit. Een heilzame invloed, die dankzij hun positie een grote reikwijdte heeft.
Gelukkig het land waarvan de (toekomstige) vorst een zichtbaar gelukkig huwelijk heeft. Elsevier schreef afgelopen week: 'Dat Maxima en Willem-Alexander van elkaar houden, is duidelijk voor wie het paar meemaakt. Ze gaan heel makkelijk met elkaar om, onderbreken elkaar niet, raken elkaar aan en vooral: Willem-Alexander kijkt vol bewondering naar zijn vrouw. Ook als ze niet aan het woord is.' Het kan gewoon niet anders of dit geluk werpt vruchten af. Niet alleen in de familiekring en de vriendengroep, maar voor heel de maatschappij. Want een goede relatie levert altijd meer op dan de som der delen: 1 + 1 = 3. En voor een koninklijk huwelijk geldt dit des te sterker.
Vanwege dit alles maak ik vandaag een uitzondering op de vaste formule van mijn rubriek 'Pareltjes'. Normaal gesproken verwerk ik daarin een opvallend citaat. En dat 'opvallend' kan vanwege veel redenen zijn: wijsheid, humor, kracht of gedurfdheid. Vandaag staat er voor één keertje geen citaat centraal, maar een vrouw. Wijsheid, humor, kracht en durf: onze kroonprinses bezit deze eigenschappen allemaal. Een inspirerend voorbeeld voor alle vrouwen: vandaag is Máxima het pareltje! Hoera!
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden
Genieten is bewust zijn
donderdag, 31-3-2011
'Ik wil je vragen of ik je mag aanraken.'
Ik kijk benauwd naar de massagetafel. Nee toch?
'Niks engs, alleen je handen.'
De auteur voor Psychologie Magazine zit in een leren stoel tegenover sekscoach Marjanne Hurks. Ondanks de brandende kaarsjes en de rustgevende muziek voelt ze zich een beetje ongemakkelijk. Wat wil zo'n vrouw allemaal van je? En hoe moet je nu antwoorden op van die lastige vragen over wat je precies voelt enzo? En dan wil ze haar nog aanraken ook! Gelukkig blijkt het mee te vallen en gaat het alleen om haar handen. Het is een eenvoudige oefening, die je ook thuis met elkaar kunt doen:
We steken onze handen uit. Met de rechterhand streelt ze mijn linker, ik streel tegelijkertijd de hare. 'Kon je dit bewust voelen, iedere aanraking?' vraagt ze als we zijn gestopt. Eigenlijk niet; je kunt niet twee dingen tegelijk voor de volle honderd procent beleven. Nu moet ik mijn ogen dichtdoen. Ze streelt mijn linkerhand, ik hoef alleen maar te voelen. Daarna doe ik het bij haar.
Ze is niet met een 'wereldschokkend' probleem gekomen, de anonieme 'ik' van het artikel. Ze zou het zelfs eerder een 'luxeprobleem' noemen. Immers, ze heeft een fijne relatie en ook de seks met hem is goed. Maar wat haar een beetje dwarszit, is dat ze zichzelf er onder het vrijen wel eens op betrapt dat haar gedachten afdwalen. Niet dat ze zich niet meer tot hem aangetrokken voelt. Maar eigenlijk zou ze willen dat de seks weer net zo speciaal was als in het begin...
Volgens de coach moet ze seks bewuster gaan beleven. Seks is niet vanzelfsprekend, je moet het bewust ondergaan. Het gaat om jóu, hoe jij het voelt. En vandaar dus die oefening, die meteen een belangrijke les bevat: je kunt niet twee dingen tegelijk voor de volle honderd procent beleven. In mijn eigen woorden: om volop van seks te genieten moet je leren om je volledig over te kunnen geven aan je gevoel. Leren om jezelf die vrijheid te gunnen. Even alles en iedereen los kunnen laten, ook die gedachten die altijd maar door willen razen. Laat ze los, zodat ze niet meer met je op de loop kunnen gaan. Zodat je dus met je hele wezen bij het vrijen kunt blijven. Aandachtig, in je volle bewust-zijn.
Voor de 'ik' blijkt het advies van de sekscoach te werken: Ik besluit me niet af te laten leiden door gepeins. Het werkt: hoewel onze vrijpartij heus niet meteen zo ongelofelijk geweldig is als in onze begintijd, komt het toch een heel eind in de goede richting. Mijn gedachten dwalen niet af. Ik denk niet eens, ik vóel.
(Zie voor het hele artikel: Psychologie Magazine, jaargang 30, april 2011)
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden
Chaos (Pareltje 8)
dinsdag, 22-3-2011
'Chaos in huis is onrust in je hoofd' kopte het Nederlands Dagblad een tijdje terug. Aansluitend bij de Nationale Organizing Dag publiceerde de krant op 12 maart een artikel over rommel, opruimen en het inschakelen van hulp daarbij. Dat het beroep van professional organizer geen overbodige luxe is, blijkt wel uit het feit dat de vraag naar deze orde-specialisten stijgt. En dat is goed verklaarbaar, want 'vaker dan vroeger werken beide partners in een gezin. De combinatie werk, gezin en huishouden vraagt een goede structuur in huis en een goede planning en taakverdeling.' Niet iedereen heeft vanzelf de kennis en vaardigheden die daarvoor nodig zijn. 'Maar je kunt het wel leren', stelt professional organizer Inez Petter ons gerust. Zij komt bij mensen thuis die zo vast zitten in de chaos dat ze niet meer zien hoe ze eruit moeten komen. Ze helpt ze om orde op zaken te stellen en geeft ze bruikbare tips waarmee ze vervolgens ook zelf hun huishouden beter kunnen managen.
Inez Petter geniet van de uitdaging van haar beroep. En ze weet waarvoor ze het doet: 'Het gaat erom dat je goed voor jezelf zorgt en dat je je fijn voelt in je eigen huis.' Waarom dat zo belangrijk is? 'Vaak blokkeren de spullen het gevoel van welzijn van mensen. Stel je voor dat je na een drukke werkdag in een rommelig huis thuis komt, en 's avonds over drie dozen moet stappen om doodmoe in bed te komen. Dan slaap je letterlijk in de rotzooi en blijft de onrust in je hoofd.' Chaos in huis heeft vaak verstrekkende gevolgen. Verder dan je wellicht zelf in de gaten hebt: 'Het gevolg van chaos in huis, is dat je vaak aan dingen begint, maar ze niet afmaakt. Je bent vaak bezig met het zoeken naar spullen, omdat je niet weet waar je ze gelaten hebt.'
Ernstige chaos kan zelfs huwelijken onder spanning zetten. Daarover gaat het Pareltje van vandaag. Geen mooi citaat om in te lijsten, maar misschien wel iets om even over na te denken. Inez Petter:
'Je ziet soms het 'laat-maar'-effect bij echtparen. Ze vinden elkaar niet meer de moeite waard, vanwege de wanorde waarin ze leven. Als er orde wordt geschapen in huis, zie je vaak dat de relatie ook weer een nieuwe impuls krijgt.'
Denk je nu ook niet (net als ik toen ik het las): Wég met die rommel?! Nou, welk seizoen is daar nu geschikter voor dan de lente? Tijd voor een nieuw begin!
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden
Eten moet je toch
dinsdag, 15-3-2011
'Staatsbanket of niet, eten moet je tóch.'
Vorige week zijn koningin Beatrix, prins Willem-Alexander en prinses Máxima op visite geweest bij de sultan van Oman. Oorspronkelijk stond er een officieel driedaags staatsbezoek gepland, maar dat werd door de Nederlandse regering uitgesteld vanwege de huidige onrust in Oman. De koningin, die persoonlijk goede banden met de sultan onderhoudt, liet zich hierdoor echter niet weerhouden om hem toch te ontmoeten. Toen Qaboos bin Said Al Said haar een uitnodiging stuurde voor een privé-diner nam ze die met beide handen aan. Door tijdens het bezoek geen hoed te dragen, liet ze zien dat ze niet 'in functie' was, maar dat het om een privé-bezoekje ging. 'Maar koningin ben ik altijd, of u dat nu leuk vindt of niet', merkte ze achteraf glimlachend op tegen de kritische journalisten. Waaraan de kroonprins schijnt te hebben toegevoegd: 'Staatsbanket of niet, eten moet je tóch.'
Geen staatsbezoek betekent automatisch ook: geen staatsbanket. Maar inderdaad, iedereen moet toch een keertje eten. De sultan begreep dat en trakteerde zijn gasten vervolgens op een vorstelijk maal. Willem-Alexander zal zijn opmerking daarom vast een beetje recalcitrant bedoeld hebben, maar volgens mij kunnen we wel wat leren van zijn pragmatische houding. Ja echt, ook voor ons huwelijk! Maar dat moet ik natuurlijk uitleggen:
Kennen we niet allemaal in ons huwelijk van die fases waarin het ons grote moeite kost om genoeg tijd en aandacht aan elkaar te besteden? Waarin alles en iedereen lijkt samen te spannen om te voorkomen dat we elkaar echt zien, spreken en aanraken? Zo frustrerend is dat! En het vervelendste is nog wel dat machteloze gevoel dat je daarbij kunt hebben. Dat je het wel ziet gebeuren, maar toch niet goed weet wat je eraan kunt doen. Soms zijn er nu eenmaal dingen die al je inzet van je vragen en je kunt de tijd helaas niet oprekken.
Nu is het altijd goed om voor ogen te houden dat 'tijd een kwestie van prioriteit is'. Een belangrijke regel, die je eigenlijk bovenaan elke agendapagina zou moeten zetten. En het loont ook zeker de moeite om je wat in timemanagement te verdiepen, zodat je bijvoorbeeld onderscheid leert maken tussen belangrijke en urgente zaken. Maar wordt het leven nu maakbaar door zulke wijze waarheden? Nee, toch niet. Soms gaat het gewoon stroef; dat is niet altijd te voorkomen. Maar wat dan? Je er stilletjes bij neerleggen dan maar?
Nee, dat nooit! Dan wordt het hoog tijd om een voorbeeld te nemen aan het pragmatisme van de kroonprins: 'Staatsbanket of niet, eten moet je tóch.' Kom je te weinig aan elkaar toe en kun je aan de omstandigheden even weinig veranderen, neem dan je toevlucht tot de dingen die een mens tóch doet...
Inderdaad: eten! Dat moet je tóch, hoe dan ook. Waarom dus niet gebruik maken van die noodzaak en van de maaltijd een klein feestje maken? Kaarsjes aan, muziekje erbij, wijntje inschenken, misschien de kinderen een keertje vooraf laten eten en wat vroeger onder de wol stoppen? Zelfs al zou je na het eten meteen weer weg moeten, dan heb je toch mooi dat moment samen gehad!
Nog zo eentje: onderweg zijn! Reistijd hoeft helemaal geen noodzakelijk kwaad te zijn, als je hem maar goed benut. Als je bijvoorbeeld samen in de auto zit, grijp dan je kans om eens lekker over wat dingetjes door te praten. Je zit er per slot van rekening tóch! En het kan heel vertrouwelijk zijn, zo met z'n tweetjes in die kleine ruimte, met het geruststellende gebrom van de motor op de achtergrond. Soms praat het zelfs extra lekker, omdat je allebei rustig voor je uit kunt blijven kijken. Goed om je gedachten netjes op een rijtje te krijgen en je te kunnen concentreren op een zorgvuldige formulering. En zit je niet samen in de auto, maar alleen? Waarom dan niet van tevoren afspreken om elkaar tijdens de rit te bellen? Gewoon de telefoon op handsfree zetten en vertellen maar. Het kan het moment worden waar je de hele dag naar uitkijkt.
Een laatste: douchen! Douchen doe je tóch, misschien elke dag wel eventjes. Maar waarom ná elkaar gaan, als het ook tegelijk kan? Samen douchen is een echte aanrader; het is zo lekker multifunctioneel namelijk! Met z'n tweetjes onder die warme straal kun je bijvoorbeeld heerlijk praten, weet je dat? Maar je kunt ook prima stil zijn en enkel genieten van elkaars nabijheid. En het is natuurlijk ook een prachtige gelegenheid om elkaar ongestoord te bewonderen en te strelen. Het stromende water (of de zeep!) zorgt bovendien voor een 'special effect', waardoor het net weer even anders is dan in bed of op de bank. Altijd goed toch! Zelfs al zou je op zo'n dag verder niet meer samen zijn, zo'n gouden moment neemt niemand je niet meer af.
Soms zit een 'staatsbanket-voor-twee' er een tijdje gewoon niet in. Schakel dan tijdig om en maak er een privé-diner van. Of een privé-reisje. Of een privé-moment in de douche. Of ...
'Staatsbanket' of niet, er zijn altijd dingen die je tóch moet!
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden
Van mij
dinsdag, 1-3-2011
Of hij mijn fiets even mocht lenen... Zelf was ik die dag niet thuis, dus kwam hij met zijn verzoek bij de kinderen. Die wisten zich niet goed raad met het geval. Want tja, hij is een goede bekende en ze begrepen dat hij het echt niet zomaar vroeg. Maar aan de andere kant kenden ze hun moeder ook maar al te goed. Mama die heel zuinig op haar nieuwe fiets is, die er net nog een nieuw zadel op heeft laten zetten en die zelfs op papa moppert als hij erop rijdt. “Wanneer repareer je je eigen fiets nu eens? Deze is van mij!”
Natuurlijk gaven ze hem uiteindelijk het sleuteltje mee. Precies wat ik ook gedaan zou hebben. Toen ik thuis kwam stond de fiets weer keurig op z'n plek en kreeg ik het verhaal van alle kanten in geuren en kleuren te horen. “We dachten dat u woedend zou zijn!” “Hij zat op uw rókzadel!” Ik kon hartelijk lachen om al die opgewonden verhalen, maar stiekem moest ik ze gelijk geven. Want mijn fiets, nou ja, die is dus echt van mij!
Hebben wij zo niet allemaal van die dingen die echt van ons zijn? Spullen waar we extra zuinig op zijn en die we liever met niemand anders willen delen? Of is het gewoon een kinderlijk trekje van mij en kan ik beter proberen om er overheen te groeien? Kleine kinderen kunnen dat natuurlijk wel sterk hebben. “Isse mij!” hoor ik ons peutermeisje dagelijks luidkeels roepen. Ze bewaakt haar eigen spulletjes met argusogen en nieuwe aanwinsten houdt ze de hele dag binnen handbereik. Maar ook haar grotere broers en zussen kunnen fel reageren als een ander aan hun bezittingen dreigt te komen. Al merk je wel verschillen op tussen de kinderen en ook tussen de spullen. Legoblokjes deel je kennelijk makkelijker dan poppenkleertjes. En boeken alleen als je er echt niet onderuit kunt!
Toch is het niet gek om ook als volwassene onderscheid tussen spullen te maken. En om sommige dingen echt liever voor jezelf te willen houden. Dat heeft niets met kinderachtigheid te maken, en ook niets met egoïsme, maar alles met je eigenheid, en met het behoud daarvan. Met sommige dingen voel je je gewoon als persoon verbonden, bijna als een deel van je identiteit. Bovendien kunnen er nog allerlei andere overwegingen bij komen, zoals onmisbaarheid of onvervangbaarheid. Mijn fiets is voor mij bijvoorbeeld onmisbaar, omdat ik de kinderen ermee vervoer en we geen auto hebben. Onvervangbaar is hij dan weer niet, maar dat zou wel een kostbare geschiedenis worden. Hetzelfde geldt voor mijn laptopje. (Let op die liefkozende verkleinvorm...) Die is ook niet onvervangbaar, maar voor veel van mijn activiteiten inmiddels wel onmisbaar. En wat voor mijn fiets dan nog niet geldt: dat laptopje voelt echt als een verlengstuk van mijn persoon. Ik kan er zoveel van mijzelf mee uitdrukken, zulke prettige contacten mee onderhouden en zoveel waardevolle dingen mee lezen dat hij bijzonder kostbaar voor me is. Vandaar dat niemand in ons gezin er een vinger naar uit mag steken!
Herken je mijn verhaal een beetje? Gaat het bij jullie ook wel eens zo? Met een knipoog naar de felheid waarmee bijvoorbeeld een hond zijn grondgebied verdedigt, noemen wij zelf zulk soort dingen een 'territorium'. Mijn man heeft er natuurlijk ook een paar... Van dat soort dingen die je geneigd bent om kinderachtig te vinden, totdat je beseft wat het voor hem betekent en dat iedereen wel zoiets heeft, inclusief jijzelf. Rare jongens, die mensen!
Wat ik maar zeggen wil: probeer bewust andermans territoria te ontwijken. Daarbij denk ik natuurlijk aan die van je man of vrouw, maar je kunt het net zo goed toepassen op je kinderen en op andere mensen waar je nauw mee omgaat. En je hoeft een territorium ook niet te beperken tot materiële dingen, tot spullen dus. Denk bijvoorbeeld maar eens aan dat 'even rustig m'n krantje lezen', of aan 'ongestoord een bad kunnen nemen'. Feitelijk kun je alles waar iemand voor zichzelf sterk aan hecht als een territorium beschouwen. En als je daar zoveel mogelijk rekening mee houdt, is dat een duidelijk teken van liefde en respect!
EchtVerbonden
Copyright © 2011 EchtVerbonden